من گاهی خجالت میکشم از اقرار به دوستی با بعضی آدم ها...
با خودم درگیر میشوم که چگونه بار کج دوستی با این آدم را بر خودم تحمیل کردم و چطور دلم آمد کاری کنم که هم خودم اذیت شوم هم نتوانم جوابگوی افکار عمومی باشم! آخر میگویند شخصیت هر آدمی را از روی دوستانی که دارد بشناس! من به این جمله معتقدم ... خصوصا راجع به دوستان صمیمی. و دلم سخت میگیرد وقتی در لیست دوستانم معدود افرادی به چشم می خورند که ممکن هست حتی شخصیت من را هم زیر سوال ببرند... خوشبختانه با خودم که صادق می شوم٬ می بینم که هیچ گاه بین من و آن آدم دوستی واقعی و درک متقابل وجود نداشته ٬هیچ وقت روحا و قلبا با آن آدم احساس نزدیکی نکردم و دغدغه مشترکی بینمان پیدا نکردم . اما در کنارش ماندم!!!٬ گاهی از ترس تنهایی ...گاهی برای داشتن تکیه گاهی تا ضعف هایم را پشت او پنهان کنم ...و آخر سر بخاطر عادت و وابستگی... از علت های عجیب و بحرانی آغاز این دوستی ها که بگذریم٬ اما در ادامه دلیلش همین ها بود که گفتم. بیشتر که با خودم صادق میشوم بیشتر خجالت می کشم! به دلایلی مثل اینکه تمام مدتی که با این آدم دوست صمیمی بوده ام ٬دروغ گفته ام به خودم ٬ به او و به همه... تمام این مدت خودم را فروخته ام به بند های ذهنی و گاهی به منفعت گرایی! هرچند که جز زیان عایدم نشده...
اما حالا زیاد هم غصه نمیخورم... از پس این اشتباهات من خودم را بهتر شناختم و باور کردم... ملاک و معیارم برای سنجیدن ارزش واقعی انسان ها از این رو به آن رو شد و تفاوت های بین انسان ها را شناختم و پذیرفتم .حالا دیگر هیچ وقت احساس کمبودی نمیکنم وقتی دخترکی خوشگل تر یا پر زرق و برق تر از خودم ببینم! حالا فقط برایم آنچه مهم است این است که اگر این آدم را بتکانند آخر سر چه از او میماند...چقدر انسانیت و اخلاق و عشق در چنته دارد٬ چقدر روحش بزرگ و دلش صاف است ٬ با چه عینکی زندگی را نگاه می کند و چقدر اصالت و منش دارد. و حالا دیگر وقتی کسی از این لحاظ ها پر تر باشد احساس کمبود نه٬ بلکه احساسی توام با غبطه و شوق در من ایجاد میشود برای بهتر شدن. و میدانم هیچ کس برتر از دیگری نیست و فقط آدم ها با هم متفاوتند ...
جا برای همه هست! تا هرکس راه خود را برود و به شیوه دلخواهش فکر و زندگی کند... دوست ندارم مثل یک قاضی سختگیر همه را زیر سوال ببرم و فقط آن ها را که باب میل خودم هستند آدم بدانم و حصاری دور خودم و دیگران بکشم ٬ اما این حق را به خودم می دهم که فیلتر ی از معیارهای دلخواهم داشته باشم وهر کسی را به حریم شخصی خودم راه ندهم٬ در روابطم با آدم ها درجه بندی و ساختار قایل شوم و نام مقدس دوست را بی مقدار نکنم.
