خیلی صادقانه میگوید که هیچ وقت پشت سر من حرف نمیزند،و من تازه با نگاه حیرت زده و کنایه آمیز ِ دوست ِ کنار دستی اش میفهمم که خیلی هم صادق نیست... چه حس تلخی را تجربه میکردم وقتی برای چند لحظه تصور کردم که چه ها ممکن است در غیاب من گفته باشد... احساس متهمی را داشتم که غیابی محاکمه شده...بدون هیچ فرصتی برای دفاع!!! حس غریبی بود... احساس میکردم قربانی شده ام... او حق ندارد پشت سرم، من را به سخره بگیرد... اصلا او حتی صلاحیت نقد و قضاوت من را هم ندارد، پیغمبر که نیست...خودش سراپا عیب است!!! در حضورش دیگر احساس امنیت نخواهم کرد، چقدر نفاق و دورویی را میتواند یکجا داشته باشد تا در چشمانم نگاه کند و لبخندی دوستانه بزند و چند قدم آن ورتر تحقیرم کند... احساس اشمئزاز اما وقتی وجودم را فراگرفت که صدایی در درونم گفت این ها همه را که گفتی ، خودت را فراموش کردی!!! که چقدر راحت و بی دغدغه و شاید هر روز!!! در مورد دیگران به کار میبری... این دیگران از نزدیک ترین آدم شروع میشود تا رهگذری در خیابان که شاید تا آخر عمر دیگر نبینی اش...حالا فقط هروقت خواستی کسی را غیابی محاکمه کنی و هکذا... یاد حس تلخ و غریب این شب بیافت... باشد که راهگشایی باشد.
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و پنجم اسفند 1387ساعت 23:34 توسط نارسیس
|